به که می توان اعتماد کرد؟

به کدام تکیه گاه می توان نهیب زد

استواریم ده!

ساختار استخوانیم لرزان است

قدری مرا پذیرا باش

گر بوزم بر دستهای باد،

بیفتم در آغوش دشت،

بخروشم در آشیان خشم،

واژه اعتماد،

آنگونه غریبه دل پریشانم نخواهد بود،

که بگویی: ((با من باش!))

آنگاه که باید بودنت را باور کنم،

در تقدیر غمناک تنهایی،

پیوسته می میرم

بی آنکه از تو خبری باشد.

نوشته شده در شنبه ٢٩ شهریور ۱۳۸٢ساعت ٤:٠٩ ‎ب.ظ توسط نوید چهره سا نظرات ()

  • بک لینک | خرید بک لینک