من دلم می خواهد،

بقچه ای پر کنم از عذاب جان،

در همین بیشه ی سردرگمی و غمگینی،

بسپارم به آب،

آشنا کنم به رود

نا به هنجار از این شکوه گذاری بیزار،

می روم تازه شوم

پی رمز پرزدن بی تابم

کمکم کن شبی را شبنم

بوته ای را جنگل،

برکه ای را دریا،

شاخه ای را پرگل،

   ریزش برگی را

         عوض مروارید،

          بنگارم سر دروازه ی دید

و گناهم خواندی،

که خماری نحس است

جوشنی بر تن نیست

                        تو بیا!

                               تنها یم.

نوشته شده در دوشنبه ٥ آبان ۱۳۸٢ساعت ٥:۱۳ ‎ب.ظ توسط نوید چهره سا نظرات ()

  • بک لینک | خرید بک لینک